TOGEge Dönemseli

TOGEge Dönemseli

Son Güncelleme (Cuma, 05 Eylül 2008 23:36) Mesru Altınöz tarafından yazıldı Perşembe, 04 Eylül 2008 13:09

Haberler - Ulusaldan

     Sıcak bir temmuz günü otogarda başladı TogEge dönemseli. Zonguldak, Antakya, Malatya, Bursa, İstanbul, Sakarya; Türkiyenin dört bir yanından gönüllüler. Otobüsümüze bindik kalacağımız yere vardık, biraz soluklanıp tanıştıktan sonra ilk toplantımıza geçtik ve büyük bir sürpriz ile karşılaştık.

”Yaratıcı drama eğitimi mi alcaz? Yaratıcı drama ne ki? Engellilerle ne alakası var?”Geldiğimizde hiçbirimizin aklına bu eğitim gelmemiştir herhalde,çoğumuz da ilk kez duymuşuzdur bu terimi.Ama hayatımızın en anlamlı eğitimlerinden birini Türkiyenin belki de en yetenekli Engelli Rehberinden “Eylem”  öğretmenden aldık.Peki Yaratıcı drama neydi? Yaratıcı drama bir olayı ve bir konuyu doğaçlama,tiyatro teknikleri ,ve drama teknikleri ile bireysel ya da grup halinde yaşayarak canlandırılmasıydı.Biz de dışarıdan engelli tanımını almadık egede.İlk haftamızda yaşadık engelleri,engellileri.Doğaçlama yaptık,devinimsel dans ettik,canlı heykeller olup değişik duygulara vucüt olduk,kendi vucüdumuzla müzik yaptık.Kimi zaman otistik bir çocuk olduk,kimi zaman onun annesi ya da babası,kimi zamanda görme engelli olduk ,kimi zaman ise umursamaz okul müdürü.Seyirci olmadık hayata,oyuncu olduk. Haftasonu ise Eylem öğretmenimizin öğrencisi olan otistik bir birey olan Tuna ile tanıştık.Tuna neşeli ,hayat dolu,istekli ve mutluluk saçan bir çocuktu.Onu görünce de ülkemizde engelliler hakkında ne kadar yanlış düşündüğümüzü de biraz görmüş olduk.Onlardan umudu kesmeyince yeterli sabır ve güleryüzle ne mucizeler yaratılacağını gördük Tuna’nın güler yüzünde. İlk haftamız işte böyle doya doya geçti.

       İlk hafta bitince üzüldük biraz,çünkü artık Eylem ile drama yaratmaycaktık.Artık eğitim bitmişti,ipleri kendi elimize almak gerekiyordu ,gösterimiz için hazırlıklara başlamalıydık ve sadece 6-7 günümüz vardı.İşin zor kısmına gelmiştik artık, hayatımızda ilk kez böyle eğitim alan bir avuç genç olarak dikkat çekecek,insanlara onları anlatacak bir gösteri yaratacaktık.Fikirlerimizi ortaya döktük, düşündük ,tartıştık , öğrendiklerimiz tekrarladık.En sonunda dans çalışmaları,doğaçlamalar,tiyatro oyunu,kısa film ve belgesel üzerinde karar kıldık.Zaman kısıtlıydı ,1 hafta tekrarlarla çalışmalarla bayaa zorlu geçti,ama son gece bile de olsa tamamlamayı başardık.Ama daha önce bir gösterimiz daha vardı: pandomim olarak yürümek lazımdı sıcak bir İzmir akşamına doğru, İzmirlileri Engellilere duyarlı olmaya çağırmak lazımdı.Yüzlerimizi boyadık,alsancaktan …………’a kadar birer pandomim olduk hepimiz,yürüdük,onlara içimizdeki engelleri anlattık, akıllarda bir soru işareti bıraktık belki de.Yürüyüş sonrası güzel İzmirin Kordonunda oturup sohbet etmeyi de çok görmedik kendimize,heyecan attık az çok. En sonunda hazırdık büyük güne,gösteriye.O gün Narlıdere Belediyesinde engelli arkadaşlar,aileleri,duyarlı vatandaşlarımız ve biz toplandık .İlk önce canlı heykel, devinimsel dans,sessiz doğaçlama, tiyatro perfomansı vardı.Ondan sonra sessiz film ve belgeselimiz geldi.Bu kadar güzel geçmesini  hangimiz bekliyorduk ki?Sonrasında engelleri unutup ayağa kalkıp dans ettik topluca,neşelendik,kutladık hep beraber.

Şu an durup bakınca ,TogEgenin dönemselin hayatımda önemli bir yeri olduğunu görüyorum ama en çok şunu farkettim.Bize farkettirmeden ilk  günden içimize bir  tohum ekmişler ve biz onu büyütmüşüz 2 hafta.Şimdi de sıra bizde galiba :kendi çiçeğimizin tohumlarını kendi yörelerimize ekme sırası.Sonra da tek yapmamız gereken, beklemek çicek mevsimini,tüm Türkiye rengarenk olsun diye …

 

 

Mesru Altınöz (ODTÜ MD TOG)

Ps: ……. Olan yer yürüyüşün bittigi yer ismini unuttuğum için  benim yerime ekler misiniz?

< Önceki		Sonraki >